Błazen (maskotka) czyli dziecko potrzebne do rozładowania napięcia w rodzinie, miłe, zabawne, dba o to, żeby w domu nie było nieprzyjemnie. ,,Córeczka tatusia" lub ,,synek mamusi" potrafi uspokoić i rozbawić awanturującego się rodzica. Żyje w przeświadczeniu (podobnie jak Bohater), że od niego zależy funkcjonowanie rodziny, dlatego zapomnina o swoich potrzebach . Bywa narażone na wykorzystanie seksualne przez rodzica, wszystko to powoduje, że w dramatyczny sposób zaciera mu granicę między żartem, a strachem. Odcina się od bólu i cierpienia poprzez śmiech, dlatego trudno mu podejmować dojrzałe role w późniejszym życiu.


Kozioł ofiarny – dziecko, na które najłatwiej jest zrzucić za wszystko winę. Pozbawione wsparcia i ciepłych relacji – odsuwa się od bliskich często w stronę grup równieśniczych z antyspołecznym nastawieniem. W wyniku złości i wrogości ma dużą potrzebę destrukcji tego co jest mu najłatwiej dostępne czyli najczęściej siebie – stąd łatwość popadania w uzależnienia i konflikty z prawem. Przez większość życia odczuwa poczucie winy oraz ciężar odrzucenia. 

 

Cień (dziecko we mgle) to dziecko zapomniane, nikomu nie przeszkadzające, prawie niewidoczne. Dziecko z lęku przez rzeczywistością wycofane w świat fantazji, książek, w miejsce, w którym nikomu nie wchodzi w drogę. W dorosłym życiu bardzo niepewne siebie i swoich zdolności, z wieloma problemami w kontaktach międzyludzkich, chęcią do unikania, a czasem udawania, że trudności nie istnieją gdy są bardzo przytłaczające. Umiejetność odrywania się od rzeczywistości może prowadzić do sięgania po używki powodujące takie złudzenie. 


Powyższy podział nie dotyczy tylko rodzin alkoholowych, ale wszystkich rodzin, które w pewnym sensie są dysfunkcyjne. Ludzie oczuwający w dorosłości skutki wychowania w rodzinach alkoholowych – jeśli zdecydują się podjąć psychoterpię chcą często zaakceptować swoje doświadczenia, zmierzyć się z traumami oraz
wypracować nowe sposoby funkcjonowania, w których sami będą mogli wyznaczać granice, w których nie będą czuli ciągłej presji udawadniania, swej wartości i obawy, że zostaną odrzuceni jeśli pokażą swoje prawdziwe ja.

DDA – Dorosłe Dzieci Alkoholików – termin używany przez terapeutów, wprowadzony na podstawie
doświadczeń pracy terapetucznej z osobami pochodzącycmi z rodzin, w których przynajmniej jeden
rodzic lub opiekun miał problem alkoholowy. Nie jest to jednostka chorobowa, ani zaburzenie
osobowości – raczej cechy i sposoby funkcjonowania człowieka, które w dzieciństwie ułatwiały
funkcjonowanie w rodzinie, natomiast w życiu dorosłym mogą być dysfunkcjonalne i sprawaiające
trudności na wielu płaszczyznach np.: tworzenie bliskich związków, (obawa przed odsłonięciem
własnych uczuć, lęk przed zranieniem) poczucie bycia wystarczająco dobrym rodzicem, problemy z
nadmierną kontrolą, poczuciem odpowiedzialności lub wręcz przeciwnie – uchylanie się od niej. Są to
trudności, których źródłem mogą być utworzone w dzieciństwie wzorce funkcjonowania w rodzinie
alkoholowej. Wymienia się cztery podstawowe role, jakie najcześciej przyjmuje dziecko:

Bohater to często najstarsze dziecko, pełni rolę opiekuna dla swojego rodzeństwa lub nieudolnego
wychowawczo rodzica, poświęca siebie i swój czas dla ratowania rodziny, nakłada na siebie wyrzeczenia
i obowiązki, by inni mieli lżej. Nie potrafi zadbać o swoje potrzeby, jego nagroda to pochwała innych –
dlatego wciąż dąży do bycia lepszym. Niestety jest to też często cena własnego zdrowia, nie dbając o
siebie – nie pozwala sobie odczuwać zmęczenia czy sygnałów choroby. Bohater może być trudny w
relacjach dla swojego otoczenia, poprzez swoje przeświadczenie o słuszności swoich racji i potrzebie
kontroli wszystkich i wszystkiego.

Dorosłe Dzieci Alkoholików (DDA)

Objawy schozofrenii
Psychoterapia Wrocław i online

Jeżeli masz pytania lub chcesz umówić się na wizytę

>>> Zadzwoń, napisz maila lub wyślij formularz <<<

Copyright 2020 © Psychoterapia Anna Dąbska